Rozdział XXI

Rozdział XXI

Cisze przerywało tykanie salonowego zegara.

-powiedz coś-nakazała kobieta

Milczałam wędrując wzrokiem po nich.Nachyliła się do mnie przez stół

-Jesteś przygłucha?-zapytała z sarkazmem.

Zacisnęłam pięść jeszcze bardziej.

Prychnęła pogarda i rozsiadła się na kuchennym krześle.

Na stół została rzucona gazetowa figurka origami w kształcie róży,sięgnęłam po nią i rozłożyłam niezdarnie, rozpoznałam od razu  nagłówek.

//Oni nie zabili July

Zwinęłam świstek makulatury i cisnęłam nim poza stół

-Nie chcesz dowiedzieć się prawdy?-zapytał

Nie odpowiedziałam

-Przynieś "to" Jonatanie

Kiwnął głową i ruszył powoli w stronę schodów.

-Lucy, chcę abyś do nas dołączyła

Spojrzał na nią złowrogo.

-Dołączyć do grona zamaskowanych czarnych kapturków?-wycedziłam

Posłała mi mordercze spojrzenie i zwaliła wazon który stał pomiędzy nami na podłogę.

-Nie będziemy w taki sposób rozmawiać-zerwała się z miejsca chwyciła mnie boleśnie za ramię i  przywaliła w twarz.

Przyłożyłam swoją wolną rękę w to miejsce i zaniosłam się śmiechem.To rozłościło ją jeszcze bardziej

-Jeśli się nie uspokoisz to będę zmuszona Cię zabić-chwyciła za moją krtań i za pasa wyciągnęła mały nożyk

-Nie boję się Ciebie-zapewniłam patrząc na nią z satysfakcją -jesteś zwykłym psycholem.

Podniosła ostrze w górę ale od wbicia go powstrzymał ją  Jonatan krzycząc jej imię.Puściła mnie i zajęła swoje miejsce naprzeciw mnie.

Na blat rzucona została z brzdękiem czarna tkanina.

-Wiesz co tam jest?-zapytał patrząc lekko podenerwowany.

Milczałam.

-Nie mamy czasu na te beznadziejne sceny-zawyła  Nicole i rozwinęła szmatę.

-Zaczekaj, jej trzeba to…

-Nie!-zaskrzeczała i wyjęła zakrwawiony sztylet-zróbmy to Jonatanie.

Przez chwilę zastanowił się i w końcu złapał za sztylet.Zaczęłam czuć niepokój.Oboje zwrócili się w moją stronę.

Spojrzałam na nich a po tem zerwałam się z miejsca i impulsywnie zaczęłam szarpać się z kajdankami

-Spokojnie nie powinno boleć-ojciec złapał mnie za ramiona i usadowił na krześle.

Zaczęłam się szarpać z ramionami matki którymi mnie oplotła.Jonatan obszedł krzesło do okoła i odgarnął mi włosy z mokrego karku.

-To potrwa chwilę-zapewnił

Zaczęłam się szarpać ale Nicole trzymała zbyt mocno

-Przepraszam-usłyszałam nie wyraźnie od niego

Czułam mrowienie w okolicy karku aż do momentu aż nie poczułam jak w wbija w nie lekko ostrze

Zaczęłam wrzeszczeć do póki nie przyłożyli mi czegoś do twarzy a kuchenne otoczenie zniknęło.

Odczuwałam dziwną woń unoszącą się w powietrzu.Otworzyłam oczy, znajdowałam się w zaciemnionym pomieszczeniu z którym jedynym źródłem światła była dioda świecąca się  w  kącie.Zaczęłam się powoli obszukiwać.

-Lucy?-usłyszałam wyjąknięcie gdzieś z dalszej części pomieszczenia

-Richard?-wyszeptałam

Wsparłam się o coś ciężkiego i ruszyłam w stronę głosu.

-Lucy-teraz wyraźnie usłyszałam głos z innej strony.

-Cholera jasna-wymamrotałam.

Znów ktoś wypowiedział moje imię z tej samej strony.Wyciągnęłam przed siebie ręce i powędrowałam powoli do przodu.Natknęłam się w końcu na coś miękkiego, zmarszczyłam brwi

-Luc-wysapał a ja uniosłam przerażony wzrok gdzieś na wysokość jego twarzy.

-Alex?-upewniłam się

Przytaknął.

Zaczęłam się rozglądać po mroku wokół nas.

-Twoi rodzice to…-

-Wiem-przerwałam mu i zjechałam rękoma po kieszeniach jego spodni.

-Obszukali mnie to bez sensu

Odsunęłam się od niego i ruszyłam znów przed siebie potykając się co kilka chwil o coś leżącego na ziemi.

-Nie idz-usłyszałam za sobą ale nie zwracałam na to uwagi

Doszłam do czegoś drewnianego i wymacałam schody.

//Czas  abym to skończyła.

Szłam powoli na kolanach  ignorując nawołującego cicho Alex’a.Po kilkunastu schodach dosłyszałam kroki gdzieś z daleka. Zdołałam stanąć tylko chwiejnie na nogach.

Drzwi otworzyły się oślepiając mnie przy tym światłem z korytarza.Spojrzałam wprost na nich i nie poruszyłam się.Uśmiechnięci szli w moją stronę, cofałam się z zaciętą miną .

Byłam w swojej piwnicy tak jak zdążyłam się już domyśleć, wycofując się spojrzałam na Alex’a.

Siedział podparty o ścianę z pobijaną twarzą, a posadzka wymazana była krwią która ciągnęła się aż do chłopaka.

Cofnęłam się pod ścianę stając przed Alex’em.

-Jonatanie?-odezwała się nie naturalnym głosem Nicole.

-Tak kochanie?

-Przepraszam

-Ale za co?-odrwócił się w jej stronę.

Widziałam tylko jak zamachnęła się.

Cofnęłam się i  znajdując się przy ścianie osunęłam się po niej.Mężczyzna opadł na podłogę nie poruszając się.

Coś huknęło oślepiając nas. Spojrzałam na wkraczające jednostki policji a później na siedzącego koło mnie nie przytomnego Alex’a.Nicole zaczęła wrzeszczeć i wymachiwać na oślep nożem. Zmrużyłam oczy obserwując jak policjanci sprawnie obezwładniają ją i przewalają na krwistą posadzkę.

Twarz Madison pojawiła się przed moją.

-Już dobrze-zapewniła głosem który ledwo był słyszalny

-Zajmijcie się nim-mruknęłam i wskazałam przyjaciela.

Madison złapała mnie lekko za ramiona i podniosła.

-Możesz iść?-zapytała przewieszając sobie moje ramię przez szyję.

Przeszliśmy bliżej Nicole

-Lucy ja robiłam to wszystko dla Ciebie!-wrzasnęła mimo policjanta który dociskał ją do ziemi.

Zebrałam się w sobie i rzuciłam w jej kierunku.Zaczęli mnie z łatwością odciągać od niej nie pozwalając na jej uderzenie.

Nie pamiętam już co wrzeszczałam ale wiem, że nie zdołałam dostać się do niej ani sama wyjść z piwnicy.Wszystko dalsze spowite było mrokiem.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Tak kończy się rozdział XXI. Dzięki za przeczytanie zapraszam do komentowania i dołączania do "czytelników bloga"

Rozdział XX

Rozdział XX

        

Siedziałam, naprzeciw niej przyglądając się z daleka na jej nadgarstki. Blizny które prawdopodobnie jak sama jej właścicielka sądziła powstała od „Nich”-moich rodziców.

-Dajcie mi pić-zarządała.

Matt na chylił się nad stołem i wlał do szklanki  z dzbanka wodę. Pchnął szklankę po stole. Kaitleen wypiła ją całą i cmoknęła w kierunku chłopaka.

-Możesz się sprężyć?-proprosiła Alice

-Jasne- zgodził się -o czym chcecie…

Wstałam i zacisnęłam zęby.

-Usiądz-wskazała przed siebie

-Zacznij mówić Kaitleen-warknęłam

-Myślisz,że to dla mnie łatwe? To nie jest zwykła pogadanka…

-Więc zacznij mówić-wtrącił się Matt.

- Siądź -nalegała.

Westchnęłam i zajęłam miejsce.

-Zaczęło się po naszej kłótni-spojrzała na ich trójkę-szlajałam się po ulicach gdy przypadkowo trafiłam na twoich starych-kiwnęła do mnie głową-nie myśl sobie, że poszłam tam dobrowolnie. Wbili mi coś gdzieś tutaj-chciała podwinąć bluzę ale Alice jej przeszkodziła. Zerknęła na nią spod łba-obudziłam się w twoim łóżku,pytałam o co im chodzi ale znów mnie odurzyli -później przebudziłam się czując jak mnie nacinają wyraźnie widziałam, że to oni.

-O matko-wyrwało się Alice.

-Każdego razu czułam, że boli coraz mocniej. Rano mnie wypuszczali po zmroku  odnajdywali i odurzali.

Podparłam się o kolano i rozmasowałam nerwowo czoło.

-W końcu zebrałam się w sobie, wzięłam kajdanki no i zakradłam się do nich, resztę już moglibyście się domyśleć.

-Wie to ktoś jeszcze?-zapytałam nie podnosząc głowy znad podłogi.

-Możecie nas zostawić same-poprosiła

//Moi rodzice byli psychopatami.

-Dość już tajemnic, kto o tym wie!?

-Myślisz Matt, że byłam na tyle głupia żeby komuś o tym mówić?!

-Matt, mógłbyś udostępnić nam salon?-zapytała jego mama wchodząc

-Jasne, chodźmy na górę-odpowiedział jej.

Będąc na końcu Kaitleen „przypadkowo na mnie wpadła”

-Ktoś jeszcze wie-szepnęła mi na ucho

Zatrzymałam się.

-Kto?-zapytałam równie cicho.

Uśmiechnęła się tryumfalnie i ruszyła po schodach

Westchnęłam i przymknęłam oczy.

//Rodzice byli psychopatami.

-Lucy idziesz?

Zamachałam głową.

Weszłam na górę i opadłam na fotel.

-Cholera-powtarzał Matt wędrując po całym pokoju.

-Pamiętasz jak mówiłaś  w dzieciństwie że parę razy rodzice nie wracali na noc do domu?-dopytał Alex rozsiadając się na kanapie.

-Sugerujesz, że byli kolejnymi współpracownikami Mason’a?-mruknęłam.

Kaitleen przysiadła na oparciu mojego fotela.

-Hej Kaitleen może będziemy spokrewnione?-udałam entuzjazm

Parsknęła krótko śmiechem.

-Lucy to jest poważna sprawa-skarcił mnie Matt.

Poprzewracałam oczami.

-Chodź na chwilę ze mną-Kaitleen klapnęła mnie po nodze.

Wstałam.

-Skończyliśmy z tajemnicami-podkreślił Matt.

-Muszę do łazienki inteligencie.

-Alice z wami pójdzie.

-Okej-zgodziła się.

Wyszłyśmy.

-Kto jeszcze wie?-zapytała, ona też wiedziała, że jest jeszcze ktoś.

-Tylko się nie wkurzaj-rozmawiałam o tym z Madison.

-Madison?-zapytałam z powątpliwaniem.

-Tak z nią-lekko uchyliła drzwi sprawdzając czy nikt nas nie podsłuchuje

-Nie powiedziałam wam wszystkiego-przyznała się-gdy Madison się o tym dowiedziała kazała mi założyć podsłuch.

Wtedy dowiedziałam się właśnie nad czym przepracowuje się Carter.

Bez słowa wyszłam trzaskając drzwiami i opuściłam dom najszybciej jak się dało. Wszystko stało się przedziwnie pokręcone.

Wybrałam numer Madison.

-Bądź pod lasem za dwadzieścia minut-zakomunikowałam na wstępie i rozłączyłam się bez wyjaśnienia.

Wybrałam okrężną drogę nie chcąc natknąć się na swój dom.

//”Po zmroku mnie odnajdywali”

Gdy doszłam do skraju Madison stała już swoim samochodem.

Obeszłam go i oparłam się o tyle drzwi. Nie czekałam długo aż wyjdzie.

-Co jest?

Spojrzałam na nią z gniewem.

-Od jak dawna wiesz?

-O czym?

-O tym, że moi rodzice to kompletni psychopaci!

-Od początku…

-Początku czego?!

-Gdy Kaitleen się tam pojawiła.

Odwróciłam wzrok do strony lasu.

Krople deszczu mocno uderzały o karoserię.

-Dlaczego nic mi nie powiedziałaś?

-Nie chciałam Cię martwić.

-Martwić?-powtórzyła z narastającą złością-lepsze było kłamstwo?

Zawiesiła głowę na błotnistym podłożu.

-Nie Cierpię kłamstw-mruknęłam.

Miałam do niej urazę ale chciałam zostać poinformowaną.

-Czego się dowiedziałaś?

-Mam zestaw w samochodzie-puknęła w szybę.

Wsiedliśmy w milczeniu i obie włożyłyśmy po słuchawce do uszu.

-Mieliśmy zamontować kamery ale… nie zdążyłyśmy.

Kiwnęłam głową.

-Trzeba ją znaleźć.

Nie martw się daleko nie mogła pójść.

Trzask drzwiami uprzedził ciszę.

-O kogo chodzi?

Madison milczała wyraźnie zamyślona

-Carter!-upomniałam ją.

-Spojrzała na mnie nie obecnie.

-O kogo chodzi?!

Madison wyciągnęła telefon.

-Luck? Wyszli z domu…tak, jasne-rozłączyła się-Lucy musisz mi zaufać-odpaliła samochód.

-Nie mam jakoś do tego podstaw

Ruszyła tym samym wbijając mnie w fotel.

-Musisz coś dla mnie zrobić-rzuciła do mnie opanowana

-Zatrzymaj się!-nakazałam.

Chwilę jechaliśmy aż w końcu zahamowała

-Oszalałaś!?-rozpoznałam swój dom.

-My z Luck’em jedziemy za nimi, Ty w tym czasie rozejrzyj się po domu.

-Madison…

-Lucy? Zrób to.

Warknęłam

-Niech Ci będzie

-Luc?-zatrzymała mnie gdy wysiadałam-wszystko będzie dobrze

Wysiadłam i będąc kompletnie zmokniętą zadzwoniłam dzwonkiem do drzwi sąsiadki.

-Och Lucy- szczerze zdziwiona moim widokiem wpuściła mnie do środka

-ja tylko na moment, mogę odebrać zapasowe klucze od domu?

Rodziców tam nie ma…

-Oczywiście, twoi rodzice Lucy, ostatnio bardzo często gdzieś wychodzą-wysciągnęła z szuflady klucze i wręczyła mi je.

-Tak są bardzo…zapracowani

Podziękowałam za klucze i wyszłam.

Przeszłam pośpiesznie do domu.

Wbiegłam  po schodach na górę i przekopałam się przez mój pokój.

//Coś musi tu być.

Zajrzałam pod łóżko i dostrzegłam przedmiot owinięty dokładnie w szmatę.

-Szukasz czegoś?-usłyszałam i oberwałam w głowę.

Czułam jak obydwoje ciągną mnie po schodach dociągając mnie do salonu

-Mogłaś być z nami a nie przeciwko nam!

Uniosłam się na łokciach ale kopnęli mnie w głowę.

-Mogłaś to zostawić!-stanął w rozkroku nade mną

-ale wolałaś w to ingerować-dokończyła matka pochylając się

Próbowałam nie dać się związać ale docisnął  mnie kolanem do Ziemi.

-A teraz-uniosłam mi twarz za podbródek-teraz otrzymasz to na co zasłużyłaś

Sięgnęła po coś.

-Dam Ci tylko jedną szansę Luc-wyszeptał mi ojciec do ucha-przeżucił mnie związaną na plecy.

-Jesteś z nami czy przeciwko nam?-poczułam, że po moim drżącym policzku wędruje metalowy pręt

-Chrzańcie się!-wrzasnęłam a ona zamachnęła się.

Powstrzymał ją jedynie dzwonek do drzwi.

-Wstawaj-unieśli mnie-teraz pójdziesz i otworzysz drzwi- rozwiazali mnie-jeśli uciekniesz albo wyślesz znak zabijemy i Ciebie i tego kto tam jest

-Lucy, cholera tak się martwiłem-Alex pociągnął mnie do Siebie.

-Wynos się-mruknęłam

-Co?-odsunął się tylko po to aby spojrzeć na mnie.

-Mówię żebyś się cofnął-warknęłam i odepchnęłam go.

-Lucy… co się…-zaczął zdziwiony.

-Moja córka nie chce już z tobą rozmawiac-usłyszałam za sobą jej głos.

-tak-przytaknełam i wycofałam  się do tyłu jak gdybym oddalała się od niewidzialnej granicy. Granicy po której stał mój najlepszy przyjaciel łamiący mi serce.

-Lucy,no!-krzyknął za mną gdy odwróciłam się weszłam do domu.

-Świetnie to odegrałaś-ojciec doskoczył do mnie i przywalił do ściany.

-Nie boję się was-zaprzeczyłam

-A powinnaś-wyjął z kieszeni podsłuch-serio myślałaś że tego nie zauważymy.

Tu mocno mnie spoliczkował a potem pchnął do kuchni.

-Czas na rodzinny obiadek-złapał boleśnie za moje ramie i przypiął mnie kajdankami do stolika-to gdybyś miała odejść od stołu-skomentował i obydwoje zanieśli się obłąkanymi śmiechami.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------
Tak kończy się rozdział XX. Dzięki za przeczytanie zapraszam do komentowania i dołączania do "czytelników bloga"

Rodział XIX

Rozdział XIX

 -Umorzone?!-wrzasnęłam rzucając papierem na stolik-zabito tyle dzieci  i pieprzone umorzenie?!
-Lucy proszę Cię spróbuj-Madison stała nade mną.
-Nie po to ryzykowałam, żeby teraz Strace hasała sobie na wolności.
Prychnęłam.
-No tak zapomniałam, że to twoja nowa "rodzina" bardzo przepraszam.
Pokiwał z niedowierzaniem głową.
-Nie tego chciałaś?
-Co?! Nie! Wal się nie gadam z tobą-odwróciłam się do Luck'a.
-Chcę zeznać
-Tu jest potrzebny...
-Mam to gdzieś, chcę zeznać.
Policjant posłał mi poirytowane spojrzenie.
-Co?!-zaczynałam się trząść-mam prawo!
-Uspokój się-Madison złapała mnie za ramiona,
Warknęłam groźnie i wróciłam do pokoju. Przewaliłam lampkę.
-Nie rób tego Lucy
Zamknęłam drzwi.
-Nie rób tego
-Richard wynoś się z mojej głowy!-wyszeptałam i przewaliłam się na łóżko
//Muszę zasnąć, muszę zaczerpnąć snu.
Obudziło mnie odgłos kopania w ziemi.
-Osz cholera-jęknęłam i odsunęłam się od zwłok przy których leżałam.
-Pomóż mi-zwróciła wyglądał  się do kogoś za mną.
Richard wyglądał na przerażonego, nie poruszył się ani o centymetr.
Mason westchnął i zabrał się do wciągania ciała do wykopanej szczeliny.
-Zakop to chociaż!-nakazał mężczyzna rzucając łopatę.
Richard dalej stał nie spuszczając wzrok z dołu w którym leżała jego miłość, July którą zabił.
-Lucy!-poczułam, że ktoś mną szarpie.
-Co?!-pchnęłam stojąco nade mną Madison
Było ciemno a ja odczuwałam przenikający mnie strach.
-Wyluzuj, to  tylko ja-Madison wskazała na siebie i przysiadła-wrzeszczałaś coś więc musiałam sprawdzić co i jak u Ciebie
-W porządku-wymamrotałam-sorry za krzyki.
-Spoko-Carter wydawała się nie mieć urazy- i tak nie spałam
Westchnęłam opuszczając głowę.
-Chcesz porozmawiać?-spojrzałam na nią ze zdziwieniem
-Chcę-odpowiedziałam wahająco.
Zachichotała
-No to się posuń
Zrobiłam jej miejsce.
-Pamiętasz coś z tego co Ci się śni?
-Wszystko-odmruknęłam.
-Przez jakiś czas będziesz musiała to jakoś...-Madison szukała odpowiedniego słowa.

 -przetrwać?-podpowiedziałam-nie robię ostatnio niczego innego.
-Przynajmniej nie będziesz sądzona
-Tak, za to mam na głowie "przyjaciela"
-Zajmiemy się z nim z Luck'em
//Moim kosztem
-Co u Matt'a?
-Tego akurat nie wiem-odpowiedziałam bez emocjonalnie.
-Rozmawialiście ze Sobą?
-Nie nazwałabym tego rozmową.
Madison przytaknęła wiedząc już jak się wszystko potoczyło.
-Może idź się połóż-zaproponowałam po jej ziewnięciu.
Zaprzeczyła kiwnięciem głowy.
-Nie tylko Ty miewasz koszmary, skąd to masz?-wskazała na bliznę na ręce.
-Uderzyłam się-skłamałam.
Parsknęła śmiechem
-Rozmawiałaś z rodzicami?
Skrzywiłam się na ostatnie słowo.Gdy miałam już odpowiedzieć zadzwonił budzik w jej pokoju.
//Po co wstawała ostatnio tak wcześnie?
-Na co wstajesz tak wcześnie?-zapytałam gdy zeszła z łóżka
-Pojedziesz ze mną do redakcji?
Ostatnio Madison zrobiła się tajemnicza jak gdyby myślami była wciąż przy jednej konkretnej sprawie.
Zgodziłam się, na co dziennikarka kazała mi się ubierać.
//Może czegoś się dowiem
W samochodzie nie rozmawialiśmy za wiele, Madison wydawała się nie obecna.
-To chwilę zajmie-zapowiedziała parkując.
-Okej zaczekam-oznajmiłam.
-Na pewno nie chcesz tam pójść?-słychać było nadzieję w jej głosie.
Zaprzeczyłam.
-Dobra będę za chwilę-wysiadła i ruszyła  stronę wydawnictwa
//Coś jest na rzeczy.
Westchnęłam i sięgnęłam do schowka.Paczka gum, latarka i stara gazeta.
Wyjęłam ją, rozłożyłam zerkając na datę.Wskazywała na końcówkę  lat dwudziestych.
Nagłówek na stronie głównej głosił"Morderstwo bez mordercy" czyli ofiara i brak winowajcy.
Miałam zamiar zagłębić się w linijkach tekstu ale coś uderzyło o szybę.
Zerknęłam za nią, ktoś opierał się o nią i próbował iść dalej.
Odłożyłam gazetę na bok i wyszłam na zewnątrz.Znajoma bluza i jej właścicielka właśnie zataczała się po chodniku przede mną.
-Kaitleen?-upewniłam się marszcząc brwi.
Podeszłam do niej i odwróciłam głowę-Co Ty piłaś?
Czuć było od niej ostry zapach alkoholu.
-Lucy!-wspięła się o mnie i zawiesiła na szyi-co tu robisz?-wybełkotała.
-Raczej co Ty tu robisz, dobra-dodałam gdy o mało co nie przewaliłyśmy się razem.Doholowałam ją do samochodu.
-Wiesz, że twoi...-tutaj znów prawie nie zjechała po karoserii na chodnik.
-Lepiej nic już nie mów-poprosiłam podtrzymując ją.
-Mamy pasażera?-upewniła się Madison idąc w naszą stronę.
Przewaliłyśmy Kaitleen na tylne siedzenie.
-No więc? Gdzie teraz?-zapytała gdy siadłyśmy na przednie siedzenia.
Wyciągnęłam telefon i wybrałam numer Alex'a.
-Co jest?-wymamrotał sennie.
-Gdzie jesteś?-zapytałam
-U Matt'a-odchrząknął-co się stało?
Zerknęłam na Kaitleen.
-Będę za dziesięć minut-odpowiedziałam tylko i się rozłączyłam.
-Nieźle zabalowała-przyznała Madison odpalając silnik.
Przytaknęłam znów patrząc na nią.
//Niezła miała opiekę.
Pokręciłam głową na myśl o tym.
-Okej jesteśmy-stanęliśmy na podjeździe.
Wysiadłam i z pomocą Carter przeszliśmy do drzwi.
Otworzyła nam mama Matt'a.
Bez słowa dociągnęłyśmy Kaittlen na kanapę w salonie .
-Co do...?-zaczął Alex schodząc.
-Nawet nie pytaj-przerwałam mu.
-Okej, dacie sobie już radę, wracam do redakcji-Madison zbierała się do wyjścia.
-Dzięki-rzuciłam za nią.
Posłała mi lekki uśmiech i wyszła.
-Czy ona?-upewniła się Alice czując zapach już w korytarzu.
-Tak, jest pijana-odmruknęłam stając pomiędzy nimi i patrząc jak śpi.
-Co ona tu robi?-usłyszałam Matt'a.
Sądząc, że tak zareagował na mój widok ruszyłam ku wyjściu.
-To nie było do Ciebie-zaprzeczył i zatorowa mi drogę.
-Mam to...
-Dajcie obydwoje spokój-poprosiła Alice podchodząc bliżej.
-Mogę Cię prosić na chwilę?-Matt zwrócił się do mnie.
Założyłam ręce i wyszłam z nim do ogrodu.
-Czego chcesz?-Zapytałam patrząc na niego z pogardą-O czym chcesz pogadać z podpieczoną kiełbaską?
-Możesz dać spokój z tym sarkazmem?!-chwycił mnie za ramię.
-Trzymaj swoje ręce przy sobie-warknęłam cicho.
-Przepraszam, jestem zmęczony-odmruknął.
-Ty jesteś zmęczony? A co Ja mam powiedzieć?
Chwilę patrzyliśmy na wnętrze ogrodu.
-Skąd znalazłeś się wtedy w tej chacie?
Nie odpowiedział
-Nie mam ochoty bawić się z Tobą Matt
Prychnął.
-Wiesz dlaczego Cię wtedy pocałowałem?
Zaśmiałam się cicho.
-Mam gdzieś twoje-pokazałam cudzysłów-gesty.
Przeszłam wzrokiem na ogrodową zieleń
-Przynajmniej żyjemy-przerwał chwilową ciszę.
Wróciłam spojrzeniem  na niego.Twarz była lekko zaczerwieniona, na rękach widać było kilka strupów nie mniej jednak to Ja byłam bardziej poszkodowana.
Kiwnęłam głową.
-Przynajmniej tyle-zgodziłam się
-Możemy się pogodzić?-wstawił rękę na znak zgody.
-Nie jesteśmy pokłóceni-zaprzeczyłam
Weszłam do salonu.
-Wiecie może gdzie ona nocowała przez ten cały czas?-Zapytała Alice.
-U mnie-odpowiedziałam ponuro i utkwiłam wzrok w podłogę
Miałam na sobie ich spojrzenia.
-Serio?-upewniła się.
Kiwnęłam głową i oparłam się o blat.
Alex miał zadać kolejne pytanie ale Kaitleen mocno chrapnęła.
-Trzeba coś z tym zrobić-wskazał na nią Matt.
-Co? Udusisz ją?-dopytałam
-teraz możemy zaczekać aż otrzeźwieje-dodała Alice
-Pójdę po jej rzeczy-zapowiedziałam.
-Idziemy z tobą-odrazu odpowiedział Alex.
Spojrzałam po nich.
-Będę za chwilę-ruszyłam chociaż wiedziałam że pójdą za mną
-Wiemy co się szykuje-powiedziała Alice zatrzymując mnie-i mamy zamiar Cię wspierać.
Odwróciłam się do niej.
-Od kiedy?!Wrzasnęłam jej w twarz-od kiedy niby się o mnie troszczycie?!
-Lucy-upomniał mnie Alex gdy zamachnęłam się.
-Kompletnie niczego o mnie nie wiecie-dodałam i znów skierowałam się do wyjścia.
W drodze czułam męczącą złość.
//Za późno
Było za późno na uratowanie przyjaźni.
Stanęłam pod moim domem zaciskając i rozluźniając pieści. Szykowałam się bowiem na solidną rozmowę.
-Wchodzimy-usłyszałam za sobą.
Alice stała tuż za mną.
Kiwnęłam potakująco głową i pchnęłam furtkę.
Wcisnęłam dzwonek który zabrzęczał po całym domu. Wymieniliśmy spojrzenia,nacisnęłam na klamkę. Drzwi drgnęły lekko, weszliśmy do środka gdzie panowała absolutna cisza.
Wejrzałam do salonu i kuchni.
-Gdzie oni?-zaczęła Alice ale usłyszałyśmy nawoływanie z góry
Powoli weszliśmy na piętro.
-Lucy!-wrzasnęła Matka z sypialni.
Leżała razem z ojcem szarpiąc się z czymś.
Spojrzałam na nich z wrogością
-Uwolnij nas-zarządała.
Oboje przykuci byli kajdankami zamocowanymi do prętów łóżka.
-Przechytrzyła was jedna dziewczyna-burknęłam biorąc klucz ze stołu i otwierając . Kobieta zaniosła się histerycznym płaczem.
-Zawiedliśmy Cię-wyszlochała w ramionach męża.
-To nie pierwszy raz-zapewniłam chowając niespostrzeżenie kajdanki do tylnej kieszonki.
-Lucy, my...
-Nie chce mi się tego słuchać-objaśniłam i pociągnęłam Alice za sobą.
Złapałam za nie wypakowaną torbę Kaitleen stojąco u nich w salonie i zarzuciłam ją sobie na ramie.
Zeszliśmy na dół.
-Nie możesz jej z stąd zabierać!-zawyła matka z góry-ona się okalecza.
Zbiegła i doskoczyła do mnie z próbą odebrania mi torby.
Mężczyzna odsunął ją ode mnie. Pociągnęłam Alice od wyjścia.
-Zabrałaś kajdanki?-zapytała gdy byliśmy przed domem.
-Wiem, że to głupie ale tak.
Obie czułyśmy że z moimi rodzicami było coś nie tak.
Liczyłam że po rozmowie z Kaitleen wszystko się wyjaśni.
-Lucy?Jak Ty sobie z tym wszystkim radzisz-zapytałam gdy byliśmy bliżej domu.
-Nie nazwałabym tego radzeniem sobie Alice.
Wystarczyła jej taka odpowiedz.
-Hej-przywitał nas Alex siedzący w przedpokoju na komodzie.
-Obudziła się?-spytałam
-Tak-odmruknął.
Alice weszła do salonu.
-Idziesz?-zostałam z nim sama.
Utkwił spojrzenia w ścianę.
-Alex?
Obejrzałam się w stronę pokoju i podeszła do komody.
-Co się dzieje?
-Nie wierzę w to, że to ona
-Ona co?
-Że się cięła.
Przygryzłam dolną wargę.
-Ja też nie-
Uniósł spojrzenie
-Myślisz?
-Chodź ,dowiemy się
Kaitleen wrzasnęła na mój widok i wbiła się w fotel.
Usiadłam na przeciw niej.
-Kaitleen?Pamiętasz coś z wczoraj?-zaczął Matt
Spojrzała na niego.
-Tak pamiętam aż za wyraznie-warknęła drążcym głosem
-Skułaś ich?-upewniłam się sięgając za pas i wyrzucając kajdanki na stół.
Prychnęła. Złapała za rękawy i podciągnęła je do góry.
-Widzicie to?-wskazała na blizny-nie zrobiłam tego sobie-przekręciła głowę w moją stronę-to twoi kochani rodzice mi to zrobili.

-----------------------------------------
Tak kończy się rozdział XIX. Dzięki za przeczytanie zapraszam do komentowania i dołączania do "czytelników bloga"