niedziela, 23 grudnia 2012

Rozdział V



Rozdział V
Wróciliśmy do domu Alex’a, kompletnie ze sobą nie rozmawiając. On poszedł od razu na górę nie mówiąc po co.
-Pójdę zrobić coś ciepłego do picia-zaproponowała Alice
-Pomogę Ci-Matt podążył za Alice do kuchni.
Zostałam sama, w holu nie wiedząc do końca, co mam ze sobą zrobić siadłam na schodach prowadzących na piętro, skrywając twarz w dłoniach. Dopadło mnie zmęczenie, "tylko na chwilę zamknę oczy"- pomyślałam
-Lucy!- wrzasnął z góry Alex.
Oparłam się głową o barierkę schodów i odwróciłam się patrząc niewyraźnie na przyjaciela.
-Oby to było coś ważnego Alex, bo jeśli nie…
-Musisz na to spojrzeć- stanowczo oznajmił.
Zwlekłam się, więc ze schodów i weszłam na górę.
-Sprawdziłem, nazwę tego leku-tłumaczył siadając przy komputerze i otwierając przede mną odnalezioną stronę.
-Alex, półgodziny temu nawrzeszczałeś na mnie, aby zapomniała o tym wszystkim.
-Wiem, ale musisz na to spojrzeć.
Oparłam się, więc o biurko i niechętnie nachyliłam nad ekranem.
„Lek stosowany dla osób o silnych załamaniach na podłożu psychicznym”
-No i co z tego.? Jest stary-odeszłam od biurka i położyłam się na sofie stojącej równolegle do komputera.
-Myślę, że July nie istnieje-odwrócił się w moją stronę na krześle obrotowym. Zakryłam rękami oczy. 
-Istnieje, czy też nie, skończmy w końcu o tym mówić.
Kiedy otworzyłam oczy poraziło mnie światło. Chciałam zakryć oczy ręką, ale ta ani drgnęła, spojrzałam w jej stronę, była do czegoś przywiązana, spojrzałam na drugą z rąk, ale ta również nie była skłonna, do jakich kol wiek manewrów. Moje nogi w ten sam sposób były unieruchomione. Zaczęłam się wić, chociaż i tak nie dawało to niczego poza bolesnym wciskaniem się lin  w ciało.
Drzwi z lewej strony trzasnęły mocno tak, że uderzyły o ścianę
-Ri…Richard.?-zapytałam nie dowierzając co widzę przed moimi oczami.
-Jak się czujesz Lu.?-spytał, siadając na pozostawionym miejscu na łóżku
-Jak, mam się czuć?!rozwiąż mnie z tych węzłów!
-Obawiam się, że to niemożliwe zbliżył się, zbyt blisko jak dla mnie.
-Jasne, że możliwe. Sięgnij do tych cholernych supłów i po prostu je odwiąż.
Nachylił się nade mną i położył głowę na moim sercu. Próbowałam go zrzucić, ale to tylko zdołało sprawić mi ból w nadgarstkach.
-Twoje serce, bije zbyt szybko-stwierdził sięgając w miejsce pulsu. Zdecydowanie zbyt mocno przyłożył palce do mojej skroni. Skrzywiłam się z bólu.
-Twoje tętno też jest podwyższone
Walnęłam głową, z bezradności w poduszki.
Richard spojrzał na zegar stojący na nocnej Szafce. -Czas abym Cię nakarmił.-Podniósł się z łóżka.-Nie ruszaj się, zaraz wracam-rzucił sarkastycznie z obrzydliwym uśmiechem, trzaskając za sobą drzwiami.
-Cholera jasna-mruknęłam szarpiąc się.
Rozejrzałam się nad czymś ostrym w zasięgu mnie. Z ramy łóżka dostrzegłam wystający gwóźdź, przez chwilę spróbowałam się rozluźnić i ze ściśniętymi zębami, wyprężona  zaczęłam pocierać sznur. Usłyszałam dźwięk kroków za drzwiami
-Szybciej, szybciej-ponaglałam siebie, coraz mocniej pocierając o gwóźdź.
Drzwi zaskrzypiały i staruszek wszedł z ogromną tacą w rękach.
-Co dobrego przygotowałeś.?-musiałam zacząć odgrywać rolę jeśli chciałam się z stąd wydostać.
Siadł na poprzednim miejscu i złapał za nóż, z tacy.
Odkroił kawałek mięsa i widelcem skierował go do mnie. Odciągnęłam jak najdalej głowę oczekując aż dojdzie do odpowiedniego momentu.
-Nie możesz głodować z mojej winy-odłożył tacę na podłogę i nachylił się nade mną
-Dlaczego tu jestem.?
-Zadajesz zbyt dużo pytań-stwierdził przychylając swoją paskudną gębę do mojej. Idealnie wychwyciłam odpowiedni moment i zamachnęłam się lewą uwolnioną dłonią.
Element zaskoczenia pomógł mi zwalić go na podłogę, zwinnie odblokowałam drugą rękę.
-Odpowiadasz na zbyt małą ilość pytań-odpowiedziałam zabierając się do odwiązania nóg.
-Nie powinnaś tego robić-wrzasnął zwlekając się z podłogi i rzucając na mnie. Szamotałam się z nim aż do momentu gdy zaczął mnie dusić rękami. Sięgnęłam po budzik i walnęłam nim w jego głowę. Sprawnie odwinęłam węzły z nóg,  zeskoczyłam z łóżka. Dobyłam noża z tacy tracąc niespełna na to pół minuty którą wykorzystał Richard.
-Nie wiedziałem, Lucy że jesteś taka niegrzeczna-rzucił aksamitnym głosem łapiąc mnie za ramiona i przewalając przy tym na łóżko.
-Puszczaj mnie ty świrze! -wrzasnęłam biorąc zamach i wbijając nóż w jego lewe ramie. Jęknął z bólu. Wypadłam z pokoju i trafiłam do salonu mieszkania. W niczym nie przypominał on tego którego widziałam u Richarda w domu.
-Lucy!- krzyknął za mną staruszek. Przeskoczyłam przez kanapę, unikając przy tym złapania i miałam zamiar wpaść do pierwszego wolnego pomieszczenia
ale Richard był szybszy dopadł mnie i walnął mną o ścianę. Szamotanina doszła do szklanego stołu. Wiedziałam, że nie miałabym żadnych szans na przewalenie go na niego.
-Okej, okej poddaję się –przestałam się szarpać.
Uśmiech przybył na jego parszywej gębie.
-Nie musieliśmy przez to przechodzić-wskazał na dalej tkwiący nóż w  jego zakrwawionym  ramieniu.
Dałam się dotknąć po włosach.
-Takiego rodzaju konflikty sprawiają nam tylko ból.
Przybliżał się do mnie gotowy do uścisku.
Doczekałam odpowiedniej chwili i z całej siły przyłożyłam mu w krocze. Upadł jęcząc.
-Takiego rodzaju konflikty sprawiają nam również dużo rozrywki.-dopowiedziałam przebiegając koło niego i wpadając do sąsiedniego pomieszczenia trzaskając drzwiami. Była to łazienka, dobyłam małego noża leżącego na pralce.
-Lucy wiem, że znajdujesz się w łazience dam Ci szansę abyś wyszła z niej sama-jego głos był niski. Przyległam do ściany, obracając w ręku rączkę noża. Plan był prosty pojawi się, biorę zamach.
-Lucy! -Alex szarpał się ze mną w łazience, nóż głucho spadł na podłogę. Wpatrywałam się w niego zdezorientowana.
-Nic się nie stało-Alice powoli podchodziła do mnie trzymając uspokajająca swoje dłonie.
Wyszłam z łazienki, omijając wpatrujących się we mnie przyjaciół.
-Możemy wiedzieć gdzie ty się wybierasz.?-zapytał Alex widząc, jak narzucam kurtkę i zapinam ją drżącymi dłońmi.
-Zobaczymy się jutro-rzuciłam tylko im na pożegnanie i wyszłam na ulewę.
-Co.?!Lucy! Wracaj! -dało się słyszeć z domu głosy Matt’a ale ja nie miałam najmniejszego zamiaru wracać, musiałam uzyskać od Richarda odpowiedzi na moje pytanie nawet kosztem ryzykowania niebezpieczeństwem z jego strony. Naciągnęłam kaptur na i tak już mokrą głowę, moje ciało drżało, ale nie zwracałam na to uwagi. 
Doszłam w niecałe pół godziny do domu Richarda, walnęłam mocno w wejściowe drzwi aż do momentu aż się nie otworzą.
-Lucy wiedziałem...-zaczął z pogodną twarzą.
-Daruj sobie- wepchnęłam się do środka bez  zaproszenia.
-Czy coś się stało.?-zapytał spokojnie wchodząc za mną do salonu.
-Tak stało się-zaczął mnie irytować-odpowiedz mi na pytanie: Czy dzisiaj opuszczałeś dom.?
-Lucy, usiądź wydajesz się zdenerwowana-zaproponował wskazując na fotel.
-Odpowiedz mi na to pytanie-oznajmiłam stanowczo.
-Tak wychodziłem  na taras-wskazał za siebie.
Prychnęłam z pogardą, było widać że kłamie.
-Jesteś pewien że tylko tam.? - zapytałam ironicznie.
-Lu, do czego dążysz?- spytał podchodząc bliżej.
Spojrzałam z pogardą w bok, zostawiłam powrót do tego pytania później. 
- Pokaż mi swoje lewe ramie-poprosiłam z przymusową uprzejmością. Wiedziałam że nic na nim nie będzie, sen nie był realistyczny, ale chciałam się upewnić.
Bez żadnych pytań zdjął sweter  i koszulę. Jak na dziadka po 50 miał niezłą sylwetkę. Odwrócił się do mnie plecami podeszłam do niego i spojrzałam na czyste bez jakich kol wiek blizn ciało.
Potarłam lekko swoją rękę i odsunęłam się od niego.
-Możesz się już ubrać -powiedziałam siadając w fotelu i zakrywając twarz w dłonie.
-Dam Ci szklankę wody-powiedział kładąc lekko przez chwilę swoją dłoń na moim ramieniu.
Wrócił po minucie stawiając na szklanym stole szklankę z wodą.
-Dzięki-wymamrotałam, ale nie sięgnęłam po nią. Dalej miałam zasłonięte oczy.
-Co się dzieje Lucy.?-spytał siadając koło mnie na poręczy fotela.
Nie miałam ochoty na zwierzenia, na pewno nie z nim. 
-Posłuchaj, wiem że wygląda to dość dziwnie i że chciałbyś wiedzieć co się dzieje, ale odpowiedz szczerze: Czy wychodziłeś dzisiaj gdzieś jeszcze.?- zapytałam wracając do głównego pytania .
-Nie Lucy nie wychodziłem.
-Twoje buty były mokre gdy wcześniej wychodziliśmy-rzuciłam znudzonym głosem-
-Tak, to prawda były mokre, ponieważ byłem w sklepie - odpowiedział.
Znów parsknęłam tym razem śmiechem.
-Niezła pogoda za zakupy.-zerwałam się z siedzenia mało co nie wywracając Richarda-a ja mam inną teorię: nie wiem jak ale odnalazłeś dom Alex’a i zacząłeś do niego pukać, ilekroć ktoś otworzył drzwi ukrywałeś się. Później przybiegłeś tu i teraz wciskasz mi kit o zakupach.
Wyszłam nie zważając na  prośby z jego strony. Stanęłam na środku podwórka i odwróciłam się do staruszka który ciągle nawoływał mnie.
-July istniała? Czy też kłamałeś.?!-przekrzyczałam spadające krople deszczu.
Zamarł stojąc na tarasie.
Bez słowa odwróciłam się i ruszyłam do domu. W połowie drogi mijając dom Alex’a. Trafiłam na przyjaciół.
-Pogadamy.?-spytała Alice gdy ich wyminęłam.
Stanęłam i popatrzyłam na niebo.
Odwróciłam się do nich wolno.
-Chyba należą wam się jakieś wyjaśnienia -rzuciłam i pchnęłam furtkę od domu przyjaciela.
-----------------------------------------------------------------------------------
Tak kończy się rozdział V.  Dzięki za przeczytanie rozdziału, zapraszam do podzielenia się waszymi  wrażeniami w komentarzach i dołączenia do "czytelnika bloga". Z związku z nadchodzącymi świętami życzę wam wszystkiego najlepszego :)

sobota, 15 grudnia 2012

Rozdział IV



Rozdział IV
-Kochanie Alice do Ciebie!- mama weszła do pokoju, za nią stała przyjaciółka. Słuchałam wtedy muzyki przez słuchawki.
-No to ja was zostawiam.
-Dzięki mamo-zdjęłam słuchawki
Alice siadła na łóżku, a ja wpatrywałam się w odtwarzacz MP3.
-Wiesz ile razy do Ciebie dzwoniłam.?
-Po twoim  ironicznym tonie głosu  wnioskuje, że wiele.
-Zbyt wiele żeby nie można było odebrać.?
-Przepraszam Alice ale musiałam się przez chwilę odprężyć.
-Po prostu następnym razem odbierz ode mnie telefon, no dobra wstajemy Luc, Alex czeka.
-O, kompletnie o nim zapomniałam- przekręciłam się na brzuch i wsadziłam głowę w poduszki.
-O nie. Luc, nie ma leżenia, wstajemy. Nie reagowałam na jej prośby, ale w końcu Alice udało się podnieść mnie z łóżka.
-Jesteśmy teraz mu potrzebni
-Taa- obiłam się o framugę drzwi i niechętnie ruszyłam z Alice do Alex’a.
-Dobrze że jesteście, z Alex’em jest coraz gorzej-przywitał się Matt i wpuścił nas do środka-rano miał kaca po wczorajszym teraz ma ogromnego doła
-Mat, nie mam doła!- zachrypiały głos przyjaciela dało się słyszeć z salonu.
-Daj, spokój Alex, nie pierwsza nie ostatnia dziewczyna-stwierdziłam wchodząc do niego. Muszę przyznać, że jego widok i otoczenie wstrząsnęło mną.
Wszędzie dokoła kanapy, na której leżał porozrzucane były sterty porozrywane zdjęć z jego byłą dziewczyną, nim samym, jak i  ich obojgiem. On sam z podkrążonymi oczami i brakiem jego codziennego uśmiechu leżał na sofie. Gdyby nie Alice i Matt jeszcze długo  stała bym w osłupieniu. Matt schylił się i zaczął zbierać porozrzucane strzępki z podłogi, Alice siadła w fotelu, ja zajęłam skrawek kanapy.
-Alex… -zaczęła Alice
-Daj spokój, wiem, że chcesz teraz zapewnić  mnie o tym, że to nie moja wina, że ze mną zerwała- odpowiedział przewracając się na plecy
-Dlaczego w ogóle, do tego  doszło.?-zapytałam ostrożnie.
-Wiesz…- chciał się wygadać, ale coś walnęło w szybę za oknem.
-Tylko mi nie mówcie, że znowu pada-poprosił Matt, siadając w fotelu naprzeciw Alice i nas.
-Więc.?-spytałam znów
-Więc, wczoraj spotkałem się z nią, na początku było dobrze, ale później to się zmieniło, zrobiła się nerwowa…
Ktoś zapukał do drzwi wejściowych.
-Jeśli to ona, to jej nie wpuszczaj-oświadczył do Matt’a Alex. Matt wstał niechętnie z fotela i poszedł sprawdzić kto dobijał się do drzwi.
-Tak, naprawdę ona nie podała powodu zerwania-Al kontynuował patrząc się w sufit.
Ktoś chyba robi sobie z nas żarty-Matt trzasnął drzwi i wrócił do nas-
-Kto to był.?-zapytała spokojnie Alice
-Nie wiem, gdy otworzyłem nikogo tam nie było.
Wyraźnie usłyszeliśmy ponowne pukanie i stukanie w szybę.
-Co tu się dzieje do cholery.?-rzuciłam wstając z kanapy i podchodząc do okna.
Oprócz mroku dało się słychać deszcz, przyłożyłam dłonie do szyby i wytężyłam wzrok.
-Widzisz coś.?-zapytał Alex, wstając z kanapy.
-Nie, co powiecie na trochę świeżego powietrza.?
-Lucy na zewnątrz mamy ulewę-wyjaśnił Matt, tak  jakby tego nie wiedziała
-No cóż ja idę, Nie wiem jak wy…- sięgnęłam po moją kurtkę. Przez chwile wpatrywali się nawzajem w siebie a później sięgnęli po swoje. Wyszliśmy na zewnątrz rozglądając się w strugach deszczu. Nikogo jednak tu nie było lub po prostu zdążył już uciec.
Ruszyliśmy w  stronę domu Richarda.
-Słuchajcie muszę wam o czymś powiedzieć-zwolniłam chód. Popatrzyli na mnie wyczekująco-Spotkałam dzisiaj wracając do domu bardzo dziwnego staruszka-opowiedziałam im o moim rozmówcy.
-Mówiąc, że „jego drzwi są otwarte o każdej porze dla Ciebie” nie brzmi najlepiej-pierwszy po moim opowiadaniu wymamrotał Alex. Dawniej, śmiał by się z tego teraz, było mu do tego daleko.
-Brakuje mi tylko, odpowiedzi na to gdzie ona mieszka-uprzedziłam ich
-Czy to coś zmieni.?-zapytała Alice.
-Gdzie tak w ogóle on mieszka, Luc.?-zapytał Matt.
Stanęłam
-Tutaj-wskazałam na dom
Cieszyłam się, że przyjaciele są przy mnie, przy ostatniej rozmowie z Richardem nie czułam się z zbyt komfortowo.
-Lucy, moje dziecko.!-Richard przywitał mnie na werandzie wstając  z bujanego fotela i obejmując mnie-jak cieszę się, że Cię widzę. Spojrzał na moich przyjaciół.
-To Alice, Matt i Alex moi przyjaciele. Czy mogą być przy naszej rozmowie.?
-Naturalnie twoi przyjaciele są moimi przyjaciółmi.
-To miło z pana strony- Alex podszedł bliżej i objął mnie tak samo jak Richard, który speszony odszedł i otworzył drzwi wejściowe.
-Zapraszam.
-Dzięki Al.-wywinęłam się z objęć i weszłam pierwsza do środka. W przedpokoju przez chwilę oglądałam obraz przedstawiający ciemny las na pierwszym planie znajdowała się ciemna postać, której twarzy nie można było jak kol wiek rozpoznać. Mimo tego przeszedł mnie dreszcz niepokoju.
-Lucy, idziesz.?-zapytał Matt
-Tak, tak już-spojrzałam na obraz po raz ostatni i poszłam do salonu.
-Herbaty.?-zaproponował
-Szczerze ma pan coś mocniejszego.?-zapytał Alex siadając przy stole.
-Jasne, że tak-wyjął dwie szklanki na whisky i poszedł do kuchni.
-Zwariowałeś Al.?-zapytała Alice
-Od razu zwariowałem po prostu muszę się wyluzować-odpowiedział siadając Koło mnie
-Oto twój drink młodzieńcze-Richard podał szklankę trunku Alex’owi. Przez „przypadek” machnęłam ręką co spowodowało oblanie spodni przyjaciela
-Przepraszam, jaka ze mnie nie fajtłapa …-przebrałam słodki głosik.
Poszkodowany Alex spojrzał na mnie zdziwiony.
-Możemy skorzystać z łazienki.?-zapytałam pod pretekstem spodni.
-Naturalnie, jest na górze drugie drzwi po prawo. Klepnęłam go po ramieniu, na znak, aby poszedł za mną.
Szybko odnalazłam łazienki.
-Co Ci odbiło.?!-spytał Alex łapiąc za ręcznik
-Słuchaj Al, lepiej  żebyśmy mieli Cię dzisiaj trzeźwego.
Rozejrzałam się po łazience, moją uwagę przykuło małe białe pudełeczko stojącej na Szafce. Podeszłam bliżej, kształt przypominał saszetkę z lekami.
-… Czy ty w ogóle mnie słuchasz.?!-zapytał Alex. Nie odpowiedziałam mu tylko zamknęłam drzwi na zamek.
-Tylko mi nie mów, że coś znalazłaś.
Sięgnęłam po lek.
-Super, jestem porzucony przez dziewczynę, ignorowany prze przyjaciółkę a do tego mam mokre spodnie.
-Alex, później będziesz się żalił -zaczęłam czytać etykietę.
-To pewnie na łysienie- wskazał na lek.
-Na początku też tak uważałam ale napis lek psychotropowy nie za bardzo tu pasuje-potrząsnęłam nimi.
Alex wstał z poręczy wanny i popatrzył na etykietę.
-Może to na schizofrenię.?-powiedziałam zrezygnowanie, chcąc je odłożyć, ale Alex mnie powstrzymał,
-Wyszukamy  jego nazwę-wyjął swojego smartphone’a, ale złapałam go za rękę.
-On może sprawdzić co było sprawdzane u niego w domu.
-Okej zapamiętam nazwę-schował go z powrotem.
-Dobra chodźmy-odłożyłam na miejsce znalezisko i zeszliśmy na dół.
-Wszystko w porządku.?-zapytał Richard
-Tak, mógłbyś mi powiedzieć gdzie mieszkała July.?
-Czy to istotne, Lucy?, July już od dawna nie żyje, nie warto tego rozpamiętywać
-Mówiłeś, że jeżeli tu przyjdę, uzyskam odpowiedz…
Richard drgnął nerwowo i ruszył szybko w stronę schodów.
-Zaraz tu wrócę-krzyknął z góry.
-Co da Ci to, że będziesz wiedziała gdzie ona mieszkała.?-zapytała Alice. Wstałam i podeszłam do komody ze zdjęciami
-July, została zabita w lesie- sięgnęłam po komórkę.
-Tylko mi nie mów, że ma to powiązanie z twoim snem-Alex siadł ciężko na krześle. Zrobiłam zdjęcie paru kobiet, które były przedstawione w ramce
-  Która z nich to ona.?-zadałam Richardowi pytanie, gdy ten zjawił się w salonie. Podszedł do regału.
-Wszystkie darzyłem ogromnym uczuciem-wpatrywał się w ich twarze. Wyczekiwałam z myślą, że mi odpowie. Ale cierpliwość skończyła mi się po tym jak odszedł od regału.
Dałam sygnał przyjaciołom.
-Lucy wrócisz tu, prawda.?-nagle wyskoczył do przedpokoju.
Bez słowa, otworzyłam drzwi i wyszłam przez nie. Na dworze panowała ulewa, ale nie ona mi przeszkadzała, przeszkadzał mi brak odpowiedzi na moje pytania. Alex szedł smętnie Koło mnie, Alice i Matt włóczyli się z drugiej strony.
-Buty Richarda były mokre-oznajmiłam jestem prawie pewna, że to on dobijał się do domu…
-Lucy!- wrzasnął Alex zastępując mi drogę.-zapomnij o tym gościu i o tych snach, nie są jakieś prorocze!- wrzasnął i ruszył sam do przodu.
-Idźcie dogonię was-powiedziałam do Matt’a i Alice-po prostu idźcie-wpatrywałam się w strugi deszczu. Jak chciałam tak zrobili. Byłam zmęczona, niewyspana a co najgorsze rozdrażniona brakiem odpowiedzi. Sama nie wiedziałam, po co mi wiedzieć gdzie ona mieszkała. Odetchnęłam głęboko
//zapominam w tej chwili o July, Richardzie i koszmarach. Przyjaciele liczą na moją pomoc w rozwiązywania ich problemów  a ja o swoim, jeśli w ogóle istniał odrzucam w niepamięć.
Ostatnie odetchnięcie i ruszyłam za przyjaciółmi mając nadzieje pozostawienia swoich problemów za sobą…
----------------------------------------------------------------------------
Tak kończy się IV Rozdział. Dzięki za przeczytanie rozdziału, zapraszam do podzielenia się waszymi  wrażeniami w komentarzach i dołączenia do "czytelnika bloga"